Op 27 en 28 augustus hebben we (Jelmer Bouw, NED713 en ik) de 24-uurs race van Medemblik gezeild. Het werd een tocht met verschillende weertypen, weerstand, pech, maar vooral veel lol in het varen!
De dag van de start begon met pech. Met de wind uit het noorden (N) en de verwachting dat deze zou krimpen naar noord-west (NW) tot west (W) hadden we het plan om in Hindelopen te starten.
Helaas stond er de hele dag een straffe noordenwind met een kracht van 6 beaufort. Hierdoor zou op tijd starten in onze favoriete startplaats niet meer haalbaar zijn. Daarom kozen we voor het starten in Lelystad-zuid.
De gribfiles vertelden ons dat dit mogelijk zou zijn, met die restrictie dat we snel naar de start richting de sluis moesten gaan om naar het noorden te varen. Dit omdat de wind voornamelijk NW zou zijn en 's nachts op het markermeer behoorlijk zou afnemen.
Het eerste rak ging goed. We zeilden met een NNW wind kracht 5 hoog en hard naar de eerste boei. Wel kwam ik er bij het stekken (binnen) achter dat ik nog wat moest inslingeren en kon nog op tijd buiten komen. Hier herstelde ik snel. Vervolgens zeilden we hard richting Volendam om daarna richting de Enkhuizer sluizen te varen. Dit liep fantastisch, maar helaas zette de shift naar NW later door dan verwacht en belanden we op het IJsselmeer op een kruisrak. Dat was jammer, want dat kostte onnodig snelheid.
Na het kruisrak kwamen we in een prachtige uitgangspositie en hebben fantastische rakken gemaakt. Door de wisselvalligheid van het weer kwamen er veel buien over. Elke bui voorzag ons van zijn eigen windshifts en windvlagen. Zo was er 1 windvlaag die een Lemsteraak naast ons bijna deed kenteren! Ook lagen we op een gegeven moment tussen drie onweersbuien te dobberen (bij elkaar 1 uur in windstilte gezeten). Deze buien zogen letterlijk alle energie naar zich toe.
Kortom, uitdagend en inspannend zeilen met vaak wel drie zeilwissels op 1 rak (van Code-0, naar spinnaker, naar genua en weer terug).
Ondanks dat alles en dankzij de uitstekende meteovoorspellingen van onze Sloveense vrienden (www.4ocean.si) bleven we in verhouding tot de andere schepen hard zeilen. Topsnelheid in een bui met 25 knopen wind was 15,6 knoop (onder spi!)!!!
Afgewisseld met diverse powernaps van 20 minuten werd er ondertussen druk genavigeerd en gerekend om zonder strafmijlen naar de finish te komen.
Het leek fantastisch uit te pakken. Drie minuten voordat we de straftijd in zouden gaan finishten we.
Na de finish hebben we het logboek in gevuld. Zo concludeerden we dat we het niet slecht hadden gedaan, 130 afgelegde mijlen met dat wisselvallige weer!
Helaas dachten we dat.... De volgende morgen kregen we de deksel op ons neus. Het bleek dat we een gigantische misser hadden gemaakt en we lop het laatste rak!
Het laatste rak van deze wedstrijd is voor iedereen verplicht. We wisten dit en hebben dit tijdens de wedstrijd zelfs hardop uitgesproken. We hebben iedere keer keurig netjes de dikke rode lijn aangehouden als verplicht rak..... Uitleg van de organisatie vertelde dat we de iets dunnere lichtgroen lijn aan hadden moeten houden!! DSQ ivm onbekend rak dus.
Dat was in eerste instantie zuur. Wel hebben we direct bedacht hoe we dit volgende keer kunnen voorkomen. Dus volgend jaar moet dit beter gaan.
Vervolgens hebben we de boot teruggevaren in een dikke 30 knopen wind en weer continu rond de 10 knopen geklokt. Na een lekkere kop koffie in Flevo-Marina kwamen we samen tot de conclusie dat:
- de ervaring fantastisch was
- de race in basis goed gezeild
- de navigatie (op de misser na) goed voorbereid was
- ik van Jelmer enorm veel heb geleerd over het uitrusten en inrichten van de boot
Met andere woorden: deze les was zo goed dat we voor het gevoel hebben gewonnen!
Vervolgens hebben we een enorme kluslijst samengesteld die afgehandeld moet zijn voor de aanstaande wedstrijd: de 200 mijls solo.
0 reacties:
Een reactie plaatsen