200 mijl solo

Het is al weer te lang geleden dat ik deze blog heb bijgewerkt. Het was zwaar om te schrijven na de 200 mijl solo. Na de bouwvak begon de drukke periode. De boot prepareren voor de 24-uurs race, trainen met Jelmer, 24-uurs race varen, de daar ontstane schade herstellen, systemen aan boord verfijnen / vernieuwen,trainingsuren draaien, het dagelijks werk en nog iets van een gezinsleven onderhouden is zeer vemoeiend gebleken.

Na deze drukke maanden was er de start van de 200-mijl solo. Waar ik hier kort over vertel. Op de webpagina van de organisatie zijn inmiddels uitgebreide verslagen te vinden. Feit is dat ik voorbereid, vermoeid in het hoofd, maar met heel veel zin aan de start verscheen.
Het beloofde een aantal mooie dagen met naar het einde van de race een voorspelling voor harde wind.

De dag van de start was fenominaal. Een prachtige zonsopkomst met een heerlijk windje en een bliksemstart gaf een zeer goed gevoel. Hoewel dat laatste met dit evenement totaal niet belangrijk is. Heel snel bleek dat ik met dat weer zelfs de handicap goed zou kunnen varen. De boot liep zo goed mee in de vloot, het was prachtig!
Via de verplichte rakken kwam ik in Lelystad terecht. Op dat moment zakte de wind er volledig uit en besloot ik de gelijk de verplichte 6-uur te ankeren. Na die 6 uur liet de wind nog steeds op zich wachten, dus anker op en de volgende 6 uur (totaal zijn er drie verplichte periodes van minimaal 6 uur) in de haven. Hierna stond er een mooi windje van een knoop of 8 en ben ik onder spinnaker met een gangetje van 6,5 knoop naar Den Oever gezeild.
Hierna was het kruisen naar Medemblik. Op dit rak kwam ik Pim Schulp van NKE tegen. Het bleek dat we met dit lichte weer lekker met elkaar konden sparren. Na het kruisrak naar Medemblik zou het bezeild naar Enkhuizen gaan. Helaas draaide de wind na een half uur en hadden we wind tegen.
Kruisen dus. Bij Enkhuizen zakte de wind weg en alleen op zelf opgebouwde druk konden we de boei halen.
Vervolgens ben ik snel de haven ingegaan en een rustperiode genomen. Dit om te herstellen van een zware hoofdpijn waar ik al de hele dag (sinds zonsopkomst) last van had.
Na een goede nachtrust ben ik 's ochtends om 3 uur weer vertrokken en naar Breezand gevaren. Een geweldig spinnakerrak waar ik erachter kwam dat dit evenement een grandioze leercurve op het gebied van boathandling was. Het zit zo, in het donker zag ik een visserboot varen. Deze was natuurlijk niet voorzien van de verplichte boordlichten en had alleen zijn werklampen aan. Toen hij heel dichtbij was zag ik aan zijn boeggolf dat hij recht op mij afvoer.
Een snelle gijp (gennaker, bakstag, grootzeil, roer van de automaat halen) liet nog een meter of 20 ruimte over. En dat is heel weinig! Vervolgens weer teruggijpen en koers vervolgen. Na deze actie bedacht ik me dat ik deze manoeuvres inmiddels met dezelfde eenvoud uitvoerde als dat ik op alle voorgaande boten had gedaan. Kortom, we zijn maatjes geworden!

Na Breezand werd het snel rak naar Hindelopen om daarna naar Stavoren te moeten kruisen. En toen begon een rak die ik niet meer zou vergeten.
Van Stavoren moest ik naar Urk. Een half uur nadat ik dit rak ingeslagen was, kwam ik erachter dat het roerbeslag op mijn spiegel los zat. Dat tot daar aan toe, ik maakte ook water door de ruimer geworden gaten. Op het moment dat ik erachter kwam heb ik de boot stilgelegd en ben de boel eerst goed vast gaan zetten.
Nadat deze klus gedaan was ben ik verder gaan zeilen. Alleen bleek dat toen alle roerpennen hartstikke krom waren gewrongen. Hierdoor ontstond er weer frictie op het roerbeslag en kwam er na 1 uur weer speling in. In de tussentijd bleef ik water maken. Dus weer afremmen (niet stilleggen) en de boel muurvast aan proberen te draaien.
Zo ben ik naar Urk gevaren, om daarna naar Medemblik te gaan. Vervolgens begon het hele spel met het roer weer en zag ik zo'n 40 liter water in de boot liggen. Toen ik dit weg aan het halen was, kwam het nieuwe weerbericht. Deze voorspelde een aantrekkende wind uit de noord hoek kracht 7.
Als het roer betrouwbaar was, dan was dit goed nieuws geweest. Ik had namelijk op tijd in het noorden kunnen komen, om daarna vanaf Makkum in vliegende vaart naar de finish te kunnen zeilen. Alleen, dat roer stelde mij niet gerust. Het was een terugkerend probleem en uitvallen van het roer met harde wind in het donker zou zeker leidden tot een gevaarlijke situatie. Het IJsselmeer is daar te klein voor. Deze optelsom heeft mij met enorm veel pijn in het hart doen besluiten om de wedstrijd te staken en terug te varen naar de thuishaven.

Daar werd ik op een hele mooie manier opgevangen door Shorthanded teamgenoot Coen Pen. Om de gedachten te verzetten zijn we een hapje gaan eten. En vervolgens ben ik direct naar huis gereden.

Achteraf vind ik nog steeds jammer dat dit evenement zo heeft moeten eindigen. Aan de andere kant zijn er grote lessen geleerd! De boot en ik zijn maatjes geworden, ik weet waar ik technisch op moet letten, de gemiddelde snelheid ligt goed en nog tal van andere zaken.
En die wedstrijd...volgend jaar ben ik er en doe ik weer mee!

Inmiddels zijn de technische wonden gelikt en is de eerste wedstrijd (Coldhanded) weer gevaren.
Dit was een heerlijke dag met drie deelnemende mini's. Ook is er een nieuwe genua besteld en worden er aan de planning kant van dit project goede stappen gezet. Hierover later meer!